त्यो परको
क्षितिजको यात्रामा
गन्तब्य हराएर
खै म कता कता कता
म धेरै चोटी अल्मलिएँ
अवाक आफै बिलिन भएँ।
कुनै सहरको
कथित मानव बस्तिको
सिद्धान्त बिहिन
एउटा समाजको भिडमा
म आफै सङ्ग हराएँ।
सयाद !
म हराउँदै
छट्पटाउँदै
दर्शनको सहारामा
बाँच्न रहर गरिरहँदा
मेरा सिध्दान्तहरु
दिन प्रतिदिन
पल पल मुर्छित छन ।
थाहा छैन
अन्त्य,
मेरो पहिला
वा मेरा सिद्धान्तको?
जहाँ एउटा मानब समाज
अबोध बालक झैं
पिडाहरु भुलेर
भित्र भित्रै मुस्कुराउँछ
अनि,
खुसिले पुलकित हुँदै
अट्टहाँसमा रमाउँछ।
हो
म त्यही सिद्धान्तको
खोजिमा हराएको छु।
अनिश्चित कालिन
आफ्नै जिन्दगीमा
अल्मलिएको छु……
