कुनै एक शहरको टोलमा एक जना विद्वान बस्दथे /विद्वान आफ्नो बिषयमा निकै निपूर्ण थिए / उनको बिद्वातालाई सबैले प्रशंसा गर्दथे /राष्ट्र र अन्तरराष्टिय स्तरमा नै नाम चलेका थिए / उनको चर्चा परिचर्चा शहरको टोलमा मात्र सिमित नभएर राष्ट्र भरि नै फैलिरहेको थियो /टोलबासीले पनि निकै आदर गर्दथे /टोलको सान भनेर पनि गर्व गर्दथे /टोल भरि कुनै कार्यक्रम गर्यो भने सबभन्दा पहिले उनलाई नै निमन्त्रणा दिन पुग्थे /
त्यसको ठिक विपरीत विद्वानले कहिले पनि टोल बासीलाइ एक सेकेन्ड पनि समय दिदैनथे / “मैले रास्ट्र र अन्तररास्ट्रिय मामिला मात्र हेर्ने हो मेरो फुर्सद छैन” भनेर टोल बासीलाई भन्थे/ टोल बासीहरुले पनि कहिले चित्त दुखाएका थिएनन् / टोल बासीले पनि बुझेका थिए टोल भन्दा राष्ट्रलाई हेर्नु राम्रो भनेर / टोलमा बिबाह, ब्रतबन्ध, झैँ झगडा, पालो पैचोमा कहिले नजाने र राय सल्लाह पनि दिदैनथे / समय यसरी नै चली रह्यो /
एक दिन विद्वान सिकिस्त बिरामी परे / सोही बिमारले विद्वानलाइ मृत्युमा परिणत गर्यो /टोल बासि लगाएत राष्ट्र नै शोकमा डुबे / राष्ट्रका गन्यमान्यहरुले भन्दा टोल बासीले निकै शोक गरे / बिस्तारै शोकबाट हटेपछि टोलबासिहरुले सल्लाह गरे टोलको शानलाइ अझै हामीले बिर्सनु हुदैन भनेर पैसा उठाएर शालिक बनाए /राष्ट्रले भन्ने एक दुइ स्थानमा शोक सभा गर्यो अरु केही गरेन /
शालिक बनाएको केही हप्तामा नै सहरमा ठुलो पानी पर्यो / हावाहुरी बेसरी चल्यो / मेघ गज्रंदै बिजुली चम्क्यो / ठुल ठुला चट्याङ्ग पर्न थाल्यो /एउटा चट्याङ्ग त्यही शालिकमा पर्यो शालिक टुक्रा टुक्रा भइ फुट्यो / विद्वानलाइ कसले बढी कदर गर्यो टोलबासीले कि चट्याङ्गले ?
