रँगिन तकिया

उकालो चढदै गरेको बेला भेटिएको
नयाँ बटुवा जस्तो
असाध्यै अदबसाथ
सम्मानित ब्यबहार गर्नजान्नुपर्छ देशलाई

शिरमा त राखेको छु भन्छौ
सधैँ थिचिरहन्छौ शिरलेनै
आँसुले डुबाएपनि सहेकैछु
र्याल सिँगान लतपतिएपनि सहेकैछु
ठाउँ कुठाउँ च्यापेपनि सहेकैछु
ठाउँ कुठाउँ भाँचेपनि सहेकैछु
सजाउँदा पनि ठीक
असरल्ल ओछ्यानभरि फालिँदिदा पनि ठीक
साच्चै के फरक भयो र हँ ,देश र तकियामा ?

कोही नुहाई धुवाई र अत्तर हालेर टाँसियो मसँग
चुपचाप बसिरहेँ आफ्नै स्थानमा
कोही ह्वास्ह्वास्ती धोकेर आयो खोयाबिर्के
र ,बर्बराइरह्यो निरन्तर
चुपचाप सहेर सुनिरहेँ उराठलाग्दो समयलाई
फूलको थुँगा त हो
तर टोकिरहन्छौ तिखा दाँतहरूले

के फरक भएको छ र यतिखेर
शिरमा राखि राखि थिचिरहेको तकिया
र , आमाको उपचारको लागि
आमानै बेचिरहेको समयमा ?

फरक केही देखिएन
तकिया र निरिह देशमा

बाहिर टाढा टाढा
फूलहरू फूलिरहेछन् लटरम्म
बगिरहेछन् सँगीत छर्दै कँचन झरनाहरू
हिँडिरहेछन् नबीन बाटामा
नयाँ तारा खोज्ने मान्छेहरू
ब्रुक ब्रुक उफ्रँदै
हाँगा र पात ब्युँझाउँदैछन् चरा र जनावरहरू
मलाई भने
कि भिराइन्छ जीर्ण कलेबर
कि बेरिन्छ नक्कली खोल
कि बनाइन्छ बन्धक
ओछ्यानका चौघेराहरूमा

उदास तकियाजस्तो
कतिन्जेल जीर्ण खोलमा बाँधिएर
कसैको बिछ्यौनाको रमाइलो मात्र
बनिरहन सक्तछ हँ देश ?

तकियाजस्तो
कसैको दिउसोको रामरउस
वा,कसैको रातको मात्र आबश्यकता
बन्न सक्तैन देश

मोज र भोज अन्यत्रै सकेर
केहीबेर बिश्रामलिँदा मायाको बहानामा
थिचथाच पार्ने तकिया पनि होइन देश

मान्छेले मान्छेलाई
तकिया होइन श्वाश बनाउँनु पर्ने हो

कृपया तिमीले
मायाको नाममा मलाई नबनाऊ
रँगिन तकिया

-२०७५ पुस २७ गते शुक्रबार
ग्वँग:बुँ,नयाँबसपार्क ,काठमाडौ